Het verhaal van Tim en Melanie

‘Het wordt er niet anders van als je in de put gaat zitten’

Het is misschien wel de meest opmerkelijke bijdrage die het Spina Bifida Fonds ooit gedaan heeft: een financiële bijdrage voor een huwelijksreis.

Tim (31) en Melanie (30) zijn pas getrouwd. Ze zijn allebei spina-bifidapatiënt en zitten allebei in een rolstoel – Tim sinds zijn zestiende en Melanie al haar hele leven.

Het huwelijk was een groot feest. Maar het woord ‘eindelijk’ zal toen vast wel eens zijn gevallen: ze wonen namelijk al acht jaar samen.
Tim heeft er een ouderwets degelijke reden voor waarom ze ‘nu pas’ zijn getrouwd. ‘Ik heb sinds kort een baan, waardoor er nu ook een financiële zekerheid is. Ik werk bij een bedrijf dat kussens voor rolstoelen maakt. Ik doe er de productontwikkeling. Het is een baan die perfect past bij mijn opleiding bewegingstechnologie.’
Melanie hoopt ook een baan te vinden, omdat je dan toch meer midden in het leven staat. Ze heeft een opleiding als receptioniste, maar zou het liefst op een school werken, met kinderen.

Tim en Melanie vinden het niet gek dat je wel vaker ziet dat gehandicapten een relatie aangaan.
Melanie: ‘Als er in je wereldje veel rolstoelgebruikers zijn, is de kans natuurlijk groot dat je een leuke tegenkomt.’
Tim: ‘Je hebt veel minder uit te leggen, je weet wat je kan verwachten van elkaar. En ik vind het ook fijn dat ik niet het gevoel hoef te hebben dat ik m’n partner beperk in haar leven. Dat zou ik wel hebben met iemand die alles maar kan.’

Ze weten echt wel waar ze aan beginnen. Ze wonen niet alleen al lang samen (in een aangepast huis), maar ze hebben ook al vanaf hun zestiende verkering. Toen ze een jaar of zeven waren ontmoetten ze elkaar voor het eerst bij de scouting voor gehandicapte kinderen.

Ze zijn beiden vechters en vinden echt niet dat hun handicap hun geluk in de weg staat.
Melanie: ‘Natuurlijk is het af en toe best zwaar, maar het wordt er niet anders van als je in de put gaat zitten.’
Tim zegt heel laconiek dat ‘ieder mens wel z’n uitdagingen heeft’.

Ze hebben net een nogal zware periode achter de rug. Melanie kreeg decubitus, een doorligwond die veel voorkomt bij rolstoelgebruikers. Ze moest lange tijd het bed houden, maar is nu weer opgekrabbeld. Het heeft hun relatie eigenlijk alleen maar sterker gemaakt.
Als je ze vraagt hoe het gaat met de lichamelijke intimiteit met al die ijzerwaren om hen heen, moeten ze een beetje lachen. ‘Dat wil iedereen weten’, zegt Tim. ‘Natuurlijk weten we wel hoe anderen het doen, maar dat lukt bij ons natuurlijk niet. Dat is helemaal niet erg. Je vindt daarin je weg wel. Wij voelen op dat gebied helemaal geen tekortkomingen.’

Op hun huwelijk was er een speciale rol voor Spot. Spot is hun hondje. Het is geen ‘officiële’ hulphond, al hebben ze haar wel van alles geleerd. Het beestje kan van alles aangeven en dat leidde op hun trouwplechtigheid tot een bijzondere rol voor Spot: het beestje bracht op een kussentje de trouwringen naar het bruidspaar.

Ze zijn op dit moment druk bezig met de voorbereiding van hun huwelijksreis. Die gaat naar Florida. Dankzij de bijdrage van het Spina Bifida Fonds kunnen ze daar een aangepaste auto huren en zelf rondreizen (Tim heeft een rijbewijs).
Spot mag helaas niet mee op huwelijksreis. Zij gaat twee weekjes uit logeren.

(Trouwfoto’s uit archief Tim en Melanie)

< Terug